Ir al Contenido (Presione enter)

12 DECEMBRO 2017

XII LEXISLATURA

Presidentes do Senado. Entre 1834 e 1923

01 Francisco Javier CastaNos

Francisco Javier CASTAÑOS Y ARAGORRI. Duque de Bailén (Madrid, 1758 – Madrid, 1852).

Militar destacado. Derrotou aos franceses en Bailén (1808), vitoria que lle granxeou o título. Absolutista permanece afastado da política nos períodos liberais. En 1832 foi presidente do Consello de Estado e en 1833 presidente das Cortes durante a enfermidade de Fernando VII, quen no seu testamento lle nomea presidente do Consello de Rexencia e titor de Isabel, Princesa de Asturias, e da súa irmá Mª Fernanda.

Presidente do Estamento de Próceres na Lexislatura de 1834-1835
02Pedro Agustín Girón y Las Casas, marqués de las Amarillas

Pedro Agustín GIRÓN Y DE LAS CASAS. Marqués de las Amarillas y Duque de Ahumada (San Sebastián, 1778 – Madrid, 1842).

Militar. Ministro de Guerra en 1820. Liberal constitucionalista moderado foi perseguido por Fernando VII, reaparecendo en 1833 como membro do Consello de Rexencia durante a minoría de idade de Isabel II. De novo nomeado ministro de Guerra en 1835.

Presidente do Estamento de Próceres na Lexislatura 1834-1835 dende setembro de 1834, tras a renuncia do duque de Bailén
03 Pedro González Vallejo, obispo de Mallorca

Pedro GONZÁLEZ VALLEJO (Soto de Cameros, Logroño, 1770 – Madrid, 1842).

Eclesiástico. Liberal, tras o levantamento de Riego celebra a Constitución. Bispo de Mallorca en 1820 cualificado de intruso polos reaccionarios. Deputado e presidente das Cortes en 1811 e das extraordinarias de 1821. Á volta do absolutismo emigra a Francia regresando tras a amnistía de 1832. Prócer de 1834 a 1836. Senador dende 1837, apoia a Rexencia de Espartero.

Presidente do Estamento de Próceres nas Lexislaturas de 1835-1836 e 1836.
04 José María Moscoso de Altamira, conde de Fontao

José María MOSCOSO DE ALTAMIRA. Conde de Fontao (Mondoñedo, Lugo, 1788 – Madrid, 1854).

Militar. Loita contra os franceses, tendo que fuxir ata o fin da ocupación. Deputado liberal en 1820 e vicepresidente e presidente desas Cortes. Ministro da Gobernación en 1822 e conselleiro de Estado en 1823. Desterrado á volta do absolutismo. Tras a amnistía foi outra vez ministro do Interior en 1834-1835, sempre con Martínez de la Rosa.

Presidenta do Senado nas Lexislaturas 1837-1838 e 1838-1839, 1839-1840 e 1844-1845
05 Ildefonso Díez de Rivera, conde de Almodóvar

Ildefonso DÍEZ DE RIVERA Y MURO. Conde de Almodóvar (Granada, 1777 – Valencia, 1846).

Militar. Distinguiuse na guerra contra Napoleón. Liberal, foi apresado pola Inquisición. Destinado en Estado Maior de 1810 a 1812. Encarcerado en 1817 ata o Trienio Liberal. En 1823, á volta do absolutismo, exíliase a Francia, regresando tras a amnistía. Presidente do Estamento de Procuradores en 1834-1835. Ministro da Guerra en 1835 e 1836. Presidente interino do Goberno e ministro de Estado en 1843 con Espartero. Nas filas do Partido Progresista.

Presidente do Senado nas Lexislaturas 1841 e 1841-1842
06 Álvaro Gómez Becerra

Álvaro GÓMEZ BECERRA (Cáceres, 1771 – Madrid, 1855).

Avogado afiliado ao Partido Progresista. Xefe político de Estremadura cesado en 1814 ao regreso de Fernando VII. Presidente das Cortes de Cádiz en 1822, exíliase ata a morte de Fernando VII. Ministro de Graza e Xustiza en 1835, e en 1836 presidente do Estamento de Procuradores. Presidente do Consello de Ministros e ministro de Graza e Xustiza con Espartero, foi cesado por Narváez en 1845.

Presidente do Senado nas Lexislaturas 1842, 1843 [1ª] e 1843 [2ª]
07 Mauricio Carlos de Onís

Mauricio Carlos de ONIS MERKLEIN (Dresde, Alemania, 1790 – Madrid, 1861).

Diplomático. Procurador as tres lexislaturas do Estamento, de 1834 a 1836 e, nesta última, secretario da Mesa. Membro do Partido Progresista. Ministro de Estado en 1840, senador dende 1839 foi secretario 4º do Senado en 1841, 2º en 1841-1842 e 1º en 1842-1843.

Presidente do Senado na Lexislatura 1843 [3ª]
08 Manuel Pando y Fernández-Pinedo, marqués de Miraflores

Manuel de PANDO FERNÁNDEZ DE PINEDO. Marqués de Miraflores (Madrid, 1792 – Madrid, 1872).

Publicista, historiador e diplomático. Membro do Partido Moderado, pasa á Unión Liberal e ao final da súa vida ao Partido Conservador. Embaixador en Londres e París. En 1846 é uns días presidente do Consello de Ministros en substitución de Narváez. Ministro de Estado en 1851. Embaixador en Roma en 1861, e en 1863 presidente do Consello de Ministros en substitución de O´Donnell. Nomeado presidente do Senado en 1836, non toma posesión polos sucesos da Granxa.

Presidenta do Senado nas Lexislaturas de 1845-1846, 1847-1848, 1848, 1849-1850, 1850-1851, 1852, 1866-1867 e 1867-1868
09 Manuel de la Pezuela y Cevallos, marqués de Viluma

Manuel de la PEZUELA Y CEVALLOS. Marqués de Viluma (A Coruña, 1797 – Madrid, 1872).

Militar. Liberal exaltado no Trienio, figura en 1834 xunto ao seu irmán o conde de Cheste, no Partido Moderado. Gobernador de Santander e deputado. Ministro de Estado con Narváez. Oposto á revolución, crea en 1868 a Asociación de Católicos.

Presidente do Senado nas Lexislaturas de 1846-1847, 1851-1852, 1853 [2ª], 1857 e 1858.
10 Joaquín de Ezpeleta y Enrile

Joaquín de EZPELETA ENRILE (La Habana, Cuba, 1788 – Madrid, 1863).

Militar. Partidario de Fernando VII, loita contra os constitucionais en Madrid en 1822. Xefe da Garda Real apoia a Isabel II como sucesora ao trono, participando na I Guerra Carlista. En 1834 procurador moderado por Navarra. De 1838 a 1840 capitán xeneral e presidente da Real Audiencia de Cuba. En 1852 ministro da Guerra e, meses despois, de Mariña. Vicepresidente 4º do Senado en 1850-1851 e 3º en 1851-1852.

Presidente do Senado na Lexislatura de 1853.
11 Francisco Javier Istúriz y Montero

Francisco Javier ISTÚRIZ Y MONTERO (Cádiz, 1785 – Madrid, 1871).

Comerciante. Liberal 1820. Presidente das Cortes en 1823, votou a inhabilitación do Rei polo que se exilia a Inglaterra. Regresa en 1834 e afíliase ao Partido Moderado. Presidente do Estamento de Procuradores en 1836, enfróntase a Mendizábal, substituíndolle no Goberno. Tras os sucesos da Granxa, volve a exiliarse. Regresa e xura a Constitución de 1837. Presidente do Congreso en 1838, 1839 e 1840. Cos moderados ministro da Gobernación, presidente do Consello de Ministros en dúas ocasións e ministro de Estado.

Presidente do Senado na Lexislatura 1858
12 Manuel Gutiérrez de la Concha, marqués del Duero

Manuel GUTIÉRREZ DE LA CONCHA E IRIGOYEN. Marqués del Duero (Córdoba de Tucumán, Argentina, 1808 – Batalla de Montemuro, Navarra, 1874).

Militar liberal, apoia a Isabel II e participa nas guerras carlistas. Pasa ás filas conservadoras, enfrontándose a Espartero e derrotado en 1841, exíliase. En 1845, volve cos moderados e obtén importantes ascensos. Tras a Revolución de 1868 retírase da política.

Presidente do Senado nas Lexislaturas 1858-1860, 1860-1861, 1861-1862, 1862-1863, 1863-1864 e 1864-1865
13 Francisco Serrano Domínguez, duque de la Torre

Francisco SERRANO DOMÍNGUEZ. Duque de la Torre (Isla de León, Cádiz, 1810 – Madrid, 1885).

Militar. En 1840 apoia a Espartero pero en 1843 conspira contra a Rexencia. Membro do Partido Puritano Conservador dende 1845. Retírase da política en 1847 reaparecendo en 1849 con O’Donnell. En 1867 xefe da Unión Liberal desterrado a Canarias por conspirar contra a Raíña. En 1868 presidente do Goberno provisional e rexente. Presidente do Goberno tamén co rei Amadeo I. En 1873 conspira contra a República e escapa a Biarritz. Presidente do Executivo co Grupo de Pavía. Coa Restauración perde peso político.

Presidente do Senado nas Lexislaturas 1865-1866 e 1883-1884
14 Manuel de Seijas Lozano

Manuel de SEIJAS LOZANO (Almuñécar, Granada, 1800 – Madrid, 1868).

Maxistrado e industrial azucreiro. Conservador. Deputado dende 1837, ministro de Gobernación en 1847 e con Narváez, presidente interino do Congreso dos Deputados, ministro de Comercio, Industria e Obras Públicas, de Graza e Xustiza e de Ultramar. En 1857 fiscal do Tribunal Supremo.

Presidente do Senado na Lexislatura de 1867.
15 Francisco Santa Cruz Pacheco

Francisco SANTA CRUZ PACHECO (Orihuela, Alicante, 1797 – Madrid, 1883).

Facendado. Nas Milicias Nacionais ata 1823. Co absolutismo retírase da política. En 1840 xefe político da Xunta de Goberno de Teruel. Presidente do Congreso dos Deputados en 1853. Ministro de Gobernación e de Facenda con Espartero. Pasa á Unión Liberal. Presidente do Tribunal de Contas e gobernador do Banco de España. Presidente do Consello de Estado vota a favor do rei Amadeo I en 1869. Alfonsino, pasa ao Partido Conservador.

Presidente do Senado nas Lexislaturas 1871 e 1872
16 Laureano Figuerola Ballester

Laureano FIGUEROLA BALLESTER (Calaf, Vic, Barcelona, 1816 – Madrid, 1903).

Avogado e catedrático. Librecambista afíliase ao Partido Progresista. En 1868 na Xunta Central Revolucionaria e ministro de Facenda con Serrano e Prim. Crea a peseta como unidade monetaria. Apoia a República e ao triunfar a Restauración retírase da política.

Presidente do Senado na Lexislatura de 1872-1873
17 Manuel García Barzanallana, marqués de Barzanallana

Manuel GARCÍA BARZANALLANA GARCÍA DE FRÍAS. Marqués de Barzanallana (Madrid, 1817 – Madrid, 1892).

Funcionario e publicista. Director xeral de Aduanas en 1854. No Partido Moderado, foi ministro de Facenda varias veces con Narváez e xefe da oposición moderada nas Constituíntes de 1869. Coa Restauración pasa ao Partido Conservador, sendo un dos redactores da Constitución de 1876 na parte referente ao Senado.

Presidente do Senado nas Lexislaturas de 1876, 1877, 1878 Extraordinaria, 1878, 1879-1880 e 1880-1881
18 Jose Gutierrez de la Concha

José GUTIÉRREZ DE LA CONCHA E IRIGOYEN. Marqués de la Habana (Córdoba de Tucumán, Argentina, 1809 – Madrid, 1895).

Tenente xeneral. Capitán xeneral de Valencia en 1847 e posteriormente capitán xeneral e gobernador de Cuba, cargos que ocuparía en dous ocasións máis. Desterrado en 1854 por apoiar a Revolución de xullo. En 1863 ministro de Guerra e presidente do Goberno ao estalar a Gloriosa. Coa Restauración, presidente do Consello de Ministros e capitán xeneral dos Exércitos. Conservador.

Presidente do Senado nas Lexislaturas 1881-1882, 1882-1883, 1886, 1887, 1887-1888, 1888-1889, 1889-1890 e 1893
19 Francisco Javier Arias Dávila y Matheu, conde de Puñonrrostro

Francisco Javier ARIAS DÁVILA MATHEU Y CARONDELET. Conde de Puñonrostro (Cádiz, 1812 – Madrid, 1890).

Tenente xeneral. En 1868 director xeral de Estado Maior. Tras a Revolución retírase, sendo desterrado en 1871 ao non recoñecer ao rei Amadeo I. Apoia a Restauración e volve a ocupar cargos relevantes. En 1879, como presidente da directiva do Partido Moderado, organiza con Martínez Campos “A piña dos xenerais” contra Cánovas, sendo desautorizado polos seus correlixionarios. Retírase en 1884.

Presidente do Senado na Lexislatura 1884-1885
20 Arsenio Martínez de Campos

Arsenio MARTÍNEZ CAMPOS Y ANTÓN (Segovia, 1831 – Zarauz, 1900).

Militar. Monárquico, proclama ao Rei en Sagunto en 1874. Deputado canovista, e en 1879 ministro da Guerra. Pasa ao Partido Liberal de Sagasta, con quen foi ministro e presidente do Goberno durante as súas ausencias. Mediador do Pacto de El Pardo en 1885. Capitán xeneral de varias prazas e xeneral do exército en Melilla onde asina o Tratado final da guerra. Presidente do Tribunal Supremo de Guerra e Mariña.

Presidente do Senado nas Lexislaturas 1885-1886, 1891 e 1899-1900
21 Eugenio Montero Ríos

Eugenio MONTERO RÍOS (Santiago de Compostela, A Coruña, 1832 – Madrid, 1914).

Avogado e catedrático. Presidente do Comité do Partido Progresista. Tras a Revolución de 1868 foi deputado e membro da Comisión Redactora da Constitución. Ministro de Graza e Xustiza seis veces de 1870 a 1873. Apoia ao rei Amadeo I e retírase. Dende 1885 no Partido Fusionista con Sagasta, sendo ministro de Fomento e de Graza e Xustiza entre outros cargos. En 1905 presidente do Goberno.

Presidente do Senado nas Lexislaturas 1894-1895, 1898, 1901, 1902, 1905-1907, 1910 e 1911
22 José Elduayen, marqués del Pazo de la Merced

José ELDUAYEN GORRITI. Marqués del Pazo de la Merced (Chinchón, Madrid, 1823 – Madrid, 1898).

Funcionario do corpo de Enxeñeiros de Camiños. En 1856 ingresa na Unión Liberal e deputado por Vigo. En 1864 subsecretario da Gobernación e conselleiro de Estado en 1866. Adhírese á Revolución de 1868, pero pronto pasa ao Partido Conservador, sendo nomeado ministro de Facenda en 1872. Dende entón foi ministro de Ultramar, de Estado e de Gobernación, entre moitos outros altos cargos.

Presidente do Senado na Lexislatura de 1896.
24 Manuel Aguirre de Tejada Oncale y Eulate, conde de Tejada de Valdesera

Manuel AGUIRRE DE TEJADA Y O’NEALE. Conde de Tejada de Valdosera (El Ferrol, A Coruña, 1827 – Madrid, 1911).

Licenciado en xurisprudencia e funcionario. Director xeral de Administración e Fomento. En 1858 deputado nas filas da Unión Liberal continuando ata a Revolución de 1868, en que abandona a política. Regresa coa Restauración nas filas do Partido Conservador. Ministro de Ultramar en 1884, dota a Cuba de Código Penal e realiza diversas reformas penais e tributarias.

Presidente do Senado na Lexislatura 1900-1901
23 Marcelo de Azcárraga y Palmero

Marcelo de AZCÁRRAGA Y PALMERO (Manila, 1832 – Madrid, 1915).

Militar. En 1857 Comandante de Estado Maior en Cuba. En 1868 xefe do Estado Maior. Apoia a Restauración e é elixido deputado. Tenente xeneral en 1877 e en 1911 capitán xeneral. Conservador, foi dúas veces ministro de Guerra e outras dúas presidente do Goberno.

Presidente do Senado nas Lexislaturas 1900, 1903-1904, 1904-1905, 1907-1908, 1908-1909, 1909-1910 e 1914
25 Luis Pidal y Mon, marqués de Pidal

Luis PIDAL Y MON. Marqués de Pidal (Madrid, 1842 – Madrid, 1913).

Diplomático. Isabelino, combate a Revolución de 1868 e ten que exiliarse. Regresa coa Restauración, sendo elixido deputado por Oviedo durante doce anos, compartindo co seu irmán Alejandro a hexemonía política de Asturias. Embaixador en Roma, conselleiro de Instrución Pública en 1894 e ministro de Fomento de 1899 a 1900. Funda a Unión Católica Ultramontana.

Presidente do Senado na Lexislatura 1904-1905
26 José López Domínguez

José LÓPEZ DOMÍNGUEZ (Marbella, Málaga, 1829 – Madrid, 1911).

Militar. Sobriño do xeneral Serrano, ingresa na Unión Liberal. Participa na Revolución de 1868 e axudante de campo de Amadeo I. Loita contra os carlistas e contra os cantonais en Cartaxena. Non recoñece a Restauración e é separado do exército. Rehabilitado, pasa ao Partido Fusionista sendo nomeado ministro de Guerra. Xefe do Partido Liberal, foi tres veces ministro de Guerra. En 1906 presidente do Goberno.

Presidente do Senado na Lexislatura 1905-1907
27 Joaquín Sánchez de Toca y Calvo

Joaquín SÁNCHEZ DE TOCA Y CALVO. Marqués de Toca (Madrid, 1852 – Pozuelo, Madrid, 1942).

Licenciado en dereito dedícase á política no Partido Conservador. Deputado, conselleiro de Estado e ministro de Agricultura, Industria e Comercio e Obras Públicas. En 1902 de Mariña e despois de Graza e Xustiza con Maura. Alcalde de Madrid e en 1919 presidente do Consello de Ministros.

Presidente do Senado nas Lexislaturas 1915, 1919-1920, 1921-1922 e 1922
28 Manuel García Prieto, marqués de Alhucemas

Manuel GARCÍA PRIETO. Marqués de Alhucemas (Astorga, León, 1859 – San Sebastian, Guipúzcoa, 1938).

Ingresa no corpo xurídico militar pero retírase e exerce como avogado. No Partido Liberal foi deputado, ministro de Gobernación, de Graza e Xustiza e de Fomento e en 1910 de Estado. En 1917 coa volta dos liberais foi xefe de Goberno e de novo tras o Goberno Nacional de Maura. En 1922 como xefe de Concentración Liberal é outra vez presidente ata a Ditadura de Primo de Rivera. En 1931 ministro de Xustiza con Aznar.

Presidente do Senado nas Lexislaturas 1916 e 1917
29 Alejandro Groizard y Gomez de la Serna

Alejandro GROIZARD Y GÓMEZ DE LA SERNA (Madrid, 1830 – Madrid, 1919).

Maxistrado. Na ala moderada do Partido Progresista pasando ao Constitucional dende a súa creación. Deputado, ministro de Fomento e de Graza e Xustiza. Presidente do Consello de Estado e ministro de Fomento en dúas ocasións. De novo, de 1897 a 1899, ministro de Estado e de Graza e Xustiza, entregando Cuba, Porto Rico e Filipinas en aplicación do Tratado de París.

Presidente do Senado na Lexislatura 1918
30 Manuel Allendesalazar y Munoz de Salazar

Manuel ALLENDESALAZAR Y MUÑOZ DE SALAZAR (Guernica, Vizcaya, 1856 – Madrid, 1923).

Enxeñeiro Agrónomo. Deputado en 1894 e alcalde de Madrid en 1900. Ministro de Facenda e de Instrución Pública e Belas Artes e de Agricultura e Obras Públicas. Gobernador do Banco de España e en 1907 ministro de Estado. En 1919 presidente do Goberno de coalición e de novo tras a morte de Dato, dimitindo tras a derrota de Annual.

Presidente do Senado na Lexislatura 1919-1920
31 Alvaro de Figueroa y Torres

Álvaro de FIGUEROA Y TORRES. Conde de Romanones. (Madrid, 1863 – Madrid, 1950).

Avogado, propietario e home de negocios. En 1894, no Partido Liberal, foi alcalde de Madrid e dende entón ocupou case todos os ministerios nos gobernos do seu partido. Presidente do Congreso dos Deputados en 1910 e 1911. Presidente do Goberno en 1912, 1915 e 1918. Afastado da política durante a Ditadura, regresa como deputado monárquico nas Cortes da II República.

Presidente do Senado na Lexislatura 1923